سینا هستم   32 سالمه تقریبا" زود ازدواج کردم با دختری به اسم سارا چون فکر میکردیم                خیلی خوشبختیم تصمیم گرفتیم بچه دار بشیم و دخترم به دنیا اومد سارا میخواست اسمشو بذاره هستی و من سوگند. اسمش شد سوگند. خب قشنگتر بود الان هم 8 سالشه.  سعی کردم مثل خودم بار بیاد نه مثل سارا که تا حرف بزنی قهر کنه و بذاره بره. با همه چی مشکل داشت با کارم با نوشته هام با سیگارم با محبتم به سوگند و...

درد پیچیده بود لای انگشتهام. معمولا" شبها گزگز میکردند ولی امروز از صبح درگیر درد بودم

بزرگترین لیوان خونه رو پر از چای کردم و پشت میز نشستم .سوگند خونه نبود فرصتی بود سیگار بکشم از وقتی سارارفته بود احساس مسئولیت بیشتری میکردم وبیشتر مراقب کارهام بودم مخصوصا" سیگارم.

 نوشتن داستان طولانی شده بود شخصیتها انگار با هم دعوا داشتند و هر کاری میکردم جفت و جور نمی شدند سعی کردم ذهنم رو متمرکز کنم ولی سروصدای پسربچه ها اجازه نمیداد.

             از فکر اینکه پسری نداشتم که قاطی بچه های توی کوچه باشه و فحشهایی که بدون شک حتی معنیشونو نمیدونستند به هم می گفتند رو نمیشنید لبخند رضایتمندی زدم . اسم سوگند رو نوشته بودم  برای کلاس تکواندو. البته خودم دوست داشتم کلاس نقاشی یا شطرنج اسمشو بنویسم ولی با قاطعیتی که از خودم به ارث برده بود گفته بود یا تکواندو یا هیچ کلاس دیگه که البته منظورش کوچه بود . قرار بود از تربیت نوین استفاده کنم و موافقت کرده بودم . با خودم فکر میکردم  کاش سارا پاییز رو برای قهر کردن انتخاب میکرد اگه زمستون هم بود که چه بهتر . مدرسه کلی از وقت سوگند رو میگرفت و تا میرسید خونه خسته بود و مجبور نبودم همش نگران بیکاریش باشم و به کارهام نرسم.

             شروع کردم به نوشتن. انگشتانم تیر کشیدند منتظر بودم  مسکّن تاثیر کنه البته درد برای نوشتن  بهتر از خواب آلودگی بود . صدای فریاد بچه ها  بلند شد یه تیم گل زده بود و اون یکی تیم قبول نمیکرد داشت دعوا میشد  میخواستم بلند بشم و به بچه ها تذکر بدم . من جوون ترین بابای کوچه بودم و بچه ها دوسم داشتن و به حرفم گوش میدادند ولی منصرف شدم. صدای مادر یکی از بچه ها بلند شد انگار پسرش کتک خورده بود که زن اونقدر داد میزد معلوم نبود کدوم یک از بچه ها رو داشت تهدید میکرد. صدا کمی آروم شد . پرده رو کشیدم تا اتاق تاریک بشه شاید ذهنم آروم بشه و بتونم بنویسم.